Shift+F7

I have read Paulo Coelho’s “The Alchemist” in 2003 before I began my stint in graduate school, for the 3rd time. I thought I’ve finally found my treasure. I was wrong. For it was the ‘continuation’ of my journey.

I’ve started my (graduate) school hopping in 1993 in a well established university. It was a dream come true for me to be accepted there. But something happened and I dropped the course.

In 1996, I went to a technical school. All I needed were 4 units to get an associate degree but for some strange reason, I again lost interest.

In 2001, I entered in another graduate school thinking that I was equipped to be in a highly technical field of studies. I lasted for a semester and sadly quit.

In 2003, I went back to my college alma mater and enrolled in another graduate course. Inspired by Santiago, I knew nothing will stop me for finding my treasures. I was wrong. I finished just two semesters and a summer. For in 2004, I was in for an adventure of a lifetime.

My journey led me to treasures of different kind. The treasures are called Uno and Jed. Plus the journey itself, the discoveries I’ve made and the wisdom that I’ve acquired.

Now its 2008 and I’m back in gradschool, the one I’ve left in 2004. To continue my search for the other treasure.

There are times I’m not as courageous as Santiago. Most of the time I feel that the needs of my love ones are more important than my dreams.

Sometimes I want to give up the search, the journey. But I know that if I do, its like giving up my dream, avoiding my personal legend, ignoring my destiny.

So I’m moving on. Marching to the beat of my gradschool dream.

I have other dreams too. And to realize them is like moving a mountain from one place to another. I can always look back at Santiago for inspiration. Or wish for an alchemist to help me make it when I’m down or about to give up.

====================================================================

Originally written as a comment for this post on June 5, 2008.

Where is the moment when needed the most?
You kick up the leaves and the magic is lost
You tell me your blue sky’s fade to grey
You tell me your passion’s gone away
And I don’t need no carryin’ on..

How often do you get the feeling that you’re like a character in music video where each scene is littered with monotony? Watch and Listen…

How frequent do you get the sensation that some words are meant for you because the metaphor it evokes are beautifully written between the lines? Read…

Sometimes the system goes on the blink
And the whole thing it turns out wrong
You might not make it back and you know
That you could be well oh that strong
And I’m not wrong..

The lesson: Always bring a black or red marking pen.

JODRIAN ALEXANDER

Balik uli sa dating kalikutan at katakawan si Jed. Tinutubuan kase ng ngipin kaya naging matamlay at maselan sa pagkain. Isang taon, limang buwan at apat na araw na sya. Marunong na siyang mag-demand. Kapag may gusto at hindi maibigay, naglulupasay, iiyak ng pagkalalakas-lakas at hindi agad mapatahan. Paminsan-minsan lang naman yon. Most of the time, happy and jolly baby sya with his usual killer smile.

Wet-kisser pa rin si Jed, mahilig sumayaw na parang kangkarot na trumpo. Ang pinaka-nakakatuwa sa kanya ang ang pag-ulit nya ng mga sinasabi sa kanya na tulad ng mommy, daddy, nanay, tatay. Pero pag sinabing ‘kuya uno’, ang sasabihin n’ya ay ‘bebe’. Kahit ilang beses ulitin ang ‘kuya’. ‘bebe’ pa rin ang sasabihin n’ya.

Nagtataka nga kami. Naalala ko nung nasa sinapupunan ko sya, baby pa si Uno. Ang tinatawag ko kay Uno ay ‘kuya baby’ o kaya ay sinasabihan ko syang ‘kuya na, baby pa’. Wala pa kaseng isang taon noon si Uno ay nasundan na. Naisip ko na bakit kaya ganun? Kung naririnig ni Jed ang sinasabi ko kay Uno noon nasa tummy ko pa sya, na-retain kaya ‘yong ‘baby’ sa brain n’ya? Bakit kaya maski ituro ko lang ang Kuya Uno n’ya eh ‘bebe’ pa rin ang sinasabi n’ya?

Mahilig na rin s’yang magsalita ng ‘bok’ sabay turo sa mga libro ko. Kapag nahawakan n’ya ang big book n’ya na halos luray-luray na ang cover, feeling na rin n’yang magbasa at ang favorite picture n’ya ay car. Kapag hawak ni Uno ang crayons n’ya, mang-aagaw pero hindi isusulat kundi titikman! Hindi naman n’ya kinakain pero kapag nakikita naming isusubo na sa bibig ay talagang inaagapan namin.

S’ya pa ring ang unang natutulog tuwing gabi at unang nagigising sa umaga. Kapag nagising sya sa umaga, kailangan gising na rin ako dahil sisigaw sya at maghahanap ng milk.

Gusto na ng lola n’ya na pagupitan ng buhok pero sabi ko ‘wag muna kase gusto kong may bangs. Isang beses pa lang kase sya nagugupitan at kasama noon ang lola n’ya. Walang dalang camera kaya walang souvenir ng first haircut n’ya unlike kay Uno dahil magkasama kami. Pag nagpa-haircut si Jed, gusto ko magkasama kami para may kodak moment sya sa kanyang second haircut.

JOHN BENEDICT

Si Uno hindi nakakatulog sa gabi na hindi katabi ang Curious George Learns the Alphabet book n’ya. Mula nang ibinigay ko sa kanya, iyon na ang naging paborito nya. Ang una n’yang na-recognize na object sa book ay balloon, doughnut, and apple. Gustong-gusto n’yang makinig kapag nagku-kwento ako tungkol sa mga pictures na nakikita n’ya sa mga pages. Na-recognize na n’ya na rin ang picture ng flower dahil minsan ay may ipinakita ako sa kanyang bulaklak sa halamanan ng lola n’ya. Siguro na-retain ang experience na yun sa isip n’ya kaya ng makita n’ya ang picture sa book ay alam n’ya na flower yon.

Kung minsan, habang hawak ni Uno ang book, haharap sya sa Alphabet Chart na naka-post sa pintuan at titingin sa book. Sa obserbasyon ko, kino-compare ni Uno ang mga letters and objeccts na nakikita n’ya sa book at sa chart. Hindi naman s’ya nagtatagal sa ganung eksena. Matagal na ang 15 minutes.

Pag dating naman sa numbers, ang nasasabi pa lang n’ya ay one, two, ‘teven’ [seven], eight, nine, ten.

Binigyan ko sya ng Spiderman coloring book and drawing book, crayons, pencil. Noong unang beses na ginamit n’ya talagang very excited sya. Ayaw n’yang pahawakan sa akin ang kamay n’ya para i-guide ko. Gusto n’ya, sya lang mag-isa ang gagawa. Lines pa lang ang kaya nyang gawin at magkulay ng magkulay na parang abstract. Wala pa syang concept ng space sa papel kaya lahat ng output n’ya ay mistulang kinahig ng luka-lukang manok.

Maselan kumain ngayon si Uno dahil tinutubuan ng ngipin. Kahapon nga ay may sinat mag-hapon. Pero kahit may sinat ay grabe pa rin ang kalikutan. Away-bati sila ng mga pinsan nyang mga babae na sina AC and Gutz. Pagmagkukulitan kailangan laging babantayan kase pag nag-umbagan, talagang may iiyak.

The Boys of Reason

Natutuwa akong pagmasdan ang mga boys lalo na kapag naghaharutan sila. Marunong na silang mag-wrestling at ang saya-saya nila pag ganun ang ginagawa nila. Kailangan ko lang bantayan kase baka magka-daganan. One to two inches lang siguro ang diperensya ng taas ni Uno kay Jed. Mas malaki naman ang body build ni Jed kesa kay Uno.

Di naman sila mapagkakamalang kambal dahil ang kulay ni Uno ay nakuha sa akin samantalang ang kay Jed ay sa daddy nila. Si Uno bilog ang mata, samantalang si Jed eh medyo singkit.

Minsan nakakapagod mag-alaga sa malilikot na boys. Nakaka-tense kapag nadapa, nahulog o maysakit. Pero kasama yon sa role ko. Every night I pray na sana lagi silang okay. Marami akong pangarap para sa kanilang dalawa. Minsan nagkakaroon ako ng anxiety dahil sa uncertainty ng future. Pero dasal ang katapat noon at pagsisikap na mabigyang sila ng tamang ehemplo at magandang kinabukasan.

Uno and Jed are my inspiration and with them, every dream is possible.

ANG MAHAL KONG 2008 PLANNER

Kahapon ng tanghali, nagpunta ako sa bangko. Bago ako pumunta doon, nagpa-photocopy muna ako ng dalawang IDs kase SOP yun sa transaction nila. Pagkatapos kong magpa-photocopy naalala ko na dala-dala ko pala ang 2008 Planner ko kase nandon nakasulat ang transaction record na gagamitin. Hinanap ko sa loob ng photocopy shop pero wala naman do’n. Tapos naalala ko na pagbaba ko pala sa jeep na sinakyan ko eh wala na akong dalang planner eh samantalang pag-akyat ko naman ay meron. Saan napunta ang planner ko?? Sinumpong na naman ako ng amnesia.

Dahil hindi ko makita, umuwi na lang uli ako ng bahay para kunin uli ang kopya ng transaction record para sa bangko. At sinabi ko sa nanay ko ang mga pangyayari. Sabi nya sana raw ay maibalik sa akin tapos tinanong nya ko kung may lamang mga importante dun. Ang natatandaan ko lang ay ang mga resibo ng Baptismal nina Uno and Jed na hanggang ngayon ay di ko pa nakukuha sa mga simbahang pinagbinyagan sa kanila [ang tamad ko ano?!] at pati ang dalawang pictures ng boys. Ang isang picture dun ay kay Jed na mahaba pa ang buhok nya at may headband syang gliterring stars. Mukha syang girlalou. Doon ako nanghihinayang. Katangahan kase.

Ano pa ba ang nasa planner na yun? Ang natatandaan ko mga lista-lista ng mga kung anu-ano pero di naman ganun ka-importante, dalawang prayer booklets na ang tagal ko ng itinatago at ginagamit at lumang white envelope na laging kong pinaglalagyan ng mga kadatungan. Ang envelope na yun ay nalagyan na ng mahigit PHP 100,000.00 kaya ang tawag ko dun ay “my lucky envelope” kase di ko nilalagyan yun ng below PHP 10,000.00… ngayon mami-miss ko sya at kailangang maghanap na uli ako ng panibagong lucky envelope. Nakasulat naman sa planner ang name, address at celphone number ko. Maibabalik pa kaya yon?? Wish ko lang..

SA SM CITY DASMA AT SA BOOKSALE

Pagkagaling ko sa bangko, punta ko ng SM-City Dasmariñas kase may kailangang bilhin. Tapos, napadaan ako sa Booksale, ang paborito kong bookshop. Eh di bookhunting galore na naman ako at meron naman akong nakitang 3 bargain books: 1. Lost in a Good Book by Jasper Fforde-Php 110 in good condition; 2. Mythology by Edith Hamilton, Php 80 with slight dent in front cover; 3. Curious George Learns the Alphabet by HA Rey, Php 120 in good condition. Para kina Uno and Jed ang Curious George pero may kwento ako tungkol d’yan sa book na ‘yan next time. Pag-uwi ko ng bahay, nakita ni Madir, as usual, sabi n’ya bumili na naman daw ako ng libro. Katuwiran ko, ‘eh mura lang yan, di naman ako nabili ng libro na lampas Php 200. Bawat isa.

ANG INIT

Mga bata dito sa bahay di marunong magreklamo sa init. Pero lahat ng tao, pakiramdam nila ngayon lang sila nakaranas ng ganitong tropical summer eh taon-taon naman ganito at painit pa ng painit. Sabi nga ng friend ko bumili kaya ako ng aircon, Kayang bumili, ang kaso lang pambayad sa koryente ang problema. baka imbis na malamigan, lalo pang uminit ang ulo ko. Kaya tiis na lang. mag-tyaga sa wall fan, box fan, desk fan. At pamayfan.

HOW TO SELL A FABRIC CONDITIONER